Festenburg de Gérard Edward (1843–1914), lekarz-akuszer, prezydent Izby Lekarskiej. Ur. we Lwowie, szkoły średnie kończył w Czerniowcach, Wydział Lekarski w Krakowie, gdzie w r. 1867 otrzymał dyplom dra med. i magistra położnictwa. Bezpośrednio potem osiadłszy we Lwowie, został w Instytucie Medyko-chirurgicznym sekundariuszem Oddziału Ginekologicznego (prof. Webera), a zarazem asystentem Zakładu Położniczego. Gdy Webera powołano (1871) do Pragi, pełnił zastępczo obowiązki kierownika katedry położnictwa aż do objęcia jej przez Adama Czyżewicza (r. szk. 1871/72). Odtąd praktykował we Lwowie jako specjalista przez lat przeszło 40. Gdy w r. 1893 w Monarchii Austriackiej powołano do życia Izby Lekarskie, F. wszedł do pierwszego Wydziału Izby Wschodnio-galicyjskiej we Lwowie i pracował przy pierwszym jej prezydencie Józefie Rożańskim, a po trzech latach obrany był jego następcą. Na tym zaszczytnym, ale trudnym stanowisku pozostawał przez lat 18. Zmarł we Lwowie (16 I).
F. był wzorem lekarza-obywatela i lekarza-społecznika. Szczególne zasługi położył na polu deontologii i organizacji stanu lekarskiego. Wiele lat współpracował nad projektami ubezpieczenia lekarzy na wypadek niezdolności do pracy na starość; w r. 1903 stworzył przy Izbie Lek. Kasę dla chorych lekarzy (jako pierwszą tego rodzaju instytucję w b. Monarchii Austr.); założył, również przy Izbie, fundusz zapomogowy; przeprowadził reformę taryfy sądowo-lekarskiej; przeprowadził reformę ustawy o lekarzach okręgowych, kolejowych, więziennych. W Tow. Lekarzy Galicyjskich (Fundusz Wdów i Sierot po Lekarzach) był długoletnim skarbnikiem; jako przewodniczący Tow. Opieki Szpitalnej nad Dziećmi (które utrzymywało znany Szpitalik św. Zofii), doprowadził do skutku umowę, mocą której szpital ten został objęty przez kraj. W Lwowskim Tow. Lekarskim był w r. 1895 prezesem, w r. 1907 został jego członkiem honorowym; przyczynił się do rozwoju Tow. Ginekologicznego we Lwowie. W r. 1895 powołany do Krajowej Rady Zdrowia, pracował w niej przez lat 20, obrany w r. 1904 wiceprezesem, a w r. 1907 prezesem. Dzięki tym wszystkim stanowiskom, dokonanym na nich pracom i zaletom osobistym był jedną z najszanowniejszych postaci świata lekarskiego w rodzinnym mieście. Głos jego ważył na szali w zawiłych obradach i zwykle był decydujący. W sprawach zawodowych F. kształcił się do końca życia. Odwiedzał stale oddział położniczo-ginekologiczny w Szpitalu Powszechnym i zapoznawał się z postępami wiedzy w swej specjalności. Chwile wolne poświęcał muzyce. Ale i na tym polu odczuwał potrzebę życia zbiorowego i dlatego był członkiem Gal. Tow. Muzycznego.
Schemat. f. Gal. 1868, 855; Szemat. Gal. 1876, 608; 1878 (Tow. Muz.); 1896, 10; 1898 (Izba Lek.); Estr. (1881–1900); Wykaz drów med. prakt. we Lw., Lw. 1886; Finkel-Starzyński, Hist. Uniw. Lw. II, 176; Herman M. W., Z Kroniki Tow. Lekarskiego Lwowsk., Lw. 1907; (Ziembicki W.), Pięćdziesięcioletni jubileusz Lwowskiego Tow. Lekarskiego (1877–1927), Lw. 1928; Papée J., »Lw. Tyg. Lek.« 1914, nr 2, s. 1 (nekrolog z portretem); toż, »Przegl. Lek.« 1914, 78 (bez portr.); Sołowij A., »Lw. Tyg. Lek.« 1914, 31 (wspomnienie). Zapiski osobiste autora artykułu.
Witołd Ziembicki
Powyższy tekst różni się w pewnych szczegółach od biogramu opublikowanego pierwotnie w Polskim Słowniku Biograficznym. Jest to wersja zaktualizowana, uwzględniająca publikowane w późniejszych tomach PSB poprawki i uzupełnienia.